Berichten

Inspirerende gesprekken. Nieuwe ontdekkingen. Of een blik achter de schermen. De Kunstlijn Haarlem brengt kunstenaars, kunstliefhebbers en professionals bij elkaar. Ieder met z’n eigen doel. Kunstverzamelaar Bart Spoorenberg bezoekt jaarlijks de Kunstlijn Haarlem met een grote tas onder zijn arm. Ook dit jaar werd hij gespot bij Het Hoofdkantoor. Met maar liefst zes nieuwe aanwinsten ging hij naar huis! Wie is Bart Spoorenberg? En waar krijgen al deze werken een plekje? Namens de Kunstlijn Haarlem kreeg ik een persoonlijke rondleiding door zijn adembenemende herenhuis aan het Spaarne.

Hamer en spijkers

Als de voordeur opengaat sta ik midden in een museum. Overal hangt kunst. Opgehangen met een gevoel voor balans. Geen werk valt uit de toon. In de hoek ligt een hamer met enkele spijkers. Bart vertelt enthousiast dat kunstenaar Frans Vendel net op bezoek was om een werk langs te brengen. Hij wijst naar een vierkant doek waar drie abstracte vlakken een dialoog met elkaar aangaan. “Tijdens de Kunstlijn raakte ik in de Vishal in gesprek met Frans. Het werk straalt kracht uit, maar tegelijkertijd rust. Dit werk hoort op deze wand thuis.” De omringende werken zijn tevens abstract. Een mix van werken uit de jaren ‘50 van bijvoorbeeld Joost Baljeu en hedendaagse kunstenaars als Els Moes en Eric de Nie.

Bart Spoorenberg

Ontvangst woning Bart Spoorenberg

Bart Spoorenberg

Abstracte wand met rechts het werk van Frans Vendel

Eigen collectie

Bart Spoorenberg (1948) komt uit een verzamelaars gezin. Zijn ouders verzamelde antiek. “Ik verliet het ouderlijkhuis met een aanhangwagen gevuld met antiek. Het voelde alsof ik nog in het huis woonde van mijn ouders. Als tegenhanger ben ik mijn eigen collectie gestart. Een collectie van hedendaagse kunst. Langzaam verdween de antiek uit mijn huis.” Jarenlang werkte hij voor de Hema en Bijenkorf als conceptbedenker. Hij reisde hiervoor de gehele wereld over. Maar de kunst voor zijn privécollectie kocht hij voornamelijk aan in Nederland, in en rondom Haarlem. “Ik kan mij met deze kunst identificeren.”

Hij koopt enkel aan wat hij mooi vindt. “De ene keer maakt een werk mij blij, de andere keer doet het mij denken aan een scene uit mijn leven en of straalt het werk rust uit.” Thuis schuift hij net zolang met de werken zodat er een gebalanceerde compositie ontstaat. De werken naast elkaar vormen zo bijna een nieuw kunstwerk. Het herenhuis telt drie verdiepingen. Overal hangt iets. In de garage, naast zijn tandenborstel in de badkamer en boven de bank in de woonkamer waar hij over het Spaarne uitkijkt. Bart leeft in zijn eigen museum. “Ik vind het heerlijk om rond te dwalen tussen alle creatieve uitspattingen.”

Bart Spoorenberg

Deel aanwinsten Kunstlijn, links mozaïek Anouk Rosenhart

Nieuwste ontdekking

Eén van zijn nieuwste ontdekkingen en aankopen is van de Haarlemse Anouk Rosenhart (1988). Anouk heeft zich gespecialiseerd in mozaïek, abstracte mozaïek. Ze speelt met materiaal, vorm, hoogte, grote en voegafstand. Haar kennis heeft ze opgedaan bij het Scuola Mosaicisti del Friuli in Spilimbergo in Italië. Een van de weinige kunstacademies die mozaïek als specialisatie kent. Tijdens de Kunstlijn exposeerde ze Onder de Toren in de Waarderpolder. “Haar werk is teer en kwetsbaar. Het spel van lijn en vlak in de diepte trok mijn aandacht.”

Op een gegeven moment waren de muren vol. Puilde de opslagruimte onder zijn bed uit en was er geen ruimte meer in de kasten. In 2016 besloot Bart 130 werken aan de overburen, het Teylers Museum te schenken. “Als ik een werk aankoop wordt het werk enkel nog door mij en mijn bezoekers bekeken. Door een deel van mijn collectie aan het Teylers te schenken hoop ik de kunst voor een groter publiek zichtbaar te maken.” Dat is gelukt. De schenking resulteerde in een overzichtstentoonstelling ‘Kunst aan het Spaarne’.

Bart Spoorbergen

De werken naast elkaar vormen bijna een nieuw kunstwerk

Achter ieder werk schuilt een verhaal

Ondertussen zijn de muren weer gevuld, maar de verzamelaar heeft vooruitzicht op meer ruimte. Recent heeft hij een woning aangekocht in de voormalige Psychiatrische inrichting Bloemendaal. Weer een adembenemend gebouw. Gelijkvloers, maar met wanden van 6 meter hoog. Of hij het erg vindt om Haarlem te verlaten? “Nee, er ligt een prachtige tuin om heen. Vooruitzicht op meer rust. Daar ben ik wel aan toe.” De nieuwe aankopen staan tijdelijk nog in een hoekje, maar zullen als een van de eerste een plaatsje krijgen op de nu nog kale, witte wanden.

“Ik moet een keer ophouden”, zegt Bart gevolgd door een zucht. Tegelijkertijd schiet er weer een herinnering te binnen, loopt hij naar de andere kant van de zolder en praat hij vol enthousiasme door. Achter ieder werk schuilt een verhaal. Jong, oud, gevestigd, jong talent. Alles hangt door elkaar. Zelfs bij het afscheid weet hij nog een anekdote te vertellen. Bijzondere man met een groot hart voor kunst, kunstscheppers en dé Kunstlijn Haarlem.

In Kunsthandel Kruis-Weg68 is tot 17 februari de expositie met schilderijen en aquarellen van Eric de Nie te bezichtigen. Eric de Nie is een bekende Haarlemse kunstenaar en deze expositie is een uitstekende aanleiding om eens met hem te praten over zijn werk en carrière.

Eric de Nie

Eric de Nie (1944) heeft twee verschillende carrières in de kunst doorlopen. Als kunstdocent heeft hij zijn sporen verdiend op 3 hoge scholen t.w. de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en de Rijksacademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Van 2004 tot 2009 was hij lid van de raad van advies bij de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Als kunstenaar is Eric vanaf de vroege zeventiger jaren actief. Zijn werk wordt geëxposeerd in binnen- en buitenland en verschillende musea hebben zijn werk in de collectie opgenomen zoals het Stedelijk Museum in Amsterdam, Museum Boymans van Beuningen, Gemeente Museum Den Haag, Museum Belvédère in Heerenveen en het Frans Hals Museum in Haarlem.

Oorspronkelijk was zijn werk figuratief. Bekende werken uit de jaren zeventig zijn hyperrealistisch bijvoorbeeld “Wat te denken van de werkelijkheid”, “Zelfportret van achteren” en “Drie Gratiën”. Gaandeweg is Eric steeds meer gaan inzoomen op de structuur van zijn onderwerp en werd zijn werk volledig abstract. Daarbij maakt hij sinds de jaren negentig gebruik van een ‘druppeltechniek’ waar verf en zwaartekracht worden benut om het doek te vullen. Deze werken zijn daarmee zeer herkenbaar en uniek.

De laatste jaren werkt Eric met waterverf, inkt en grote kwasten. In Kunsthandel Kruis-weg68 hangen voorbeelden van zijn abstracte schilderijen en aquarellen.

Hoe belangrijk is het voor jou als kunstenaar om te exposeren in een galerie?

“Heel belangrijk! Vooral als, zoals hier, de galerie wordt geleid door een kunstenaar (Michel van Overbeeke) en een ervaren museumexpert (Joke Stoute). De klantenkring en het netwerk van een galerie zijn van belang voor mij als kunstenaar want je wilt natuurlijk graag dat je werk wordt verkocht. Ook de erkenning voor je werken en de waardering van mensen die komen kijken naar je werk is erg fijn. Ik werk niet in opdracht, ik maak dus wat ik graag zelf wil en dan is het leuk om te zien dat het goed valt bij het publiek.”

Waar komt je inspiratie en motivatie vandaan bij het maken van al die abstracte werken?

“Het vullen van een leeg doek of papier is gek genoeg elke keer weer een prachtig moment. Vaak ontstaat een nieuw werk na het leegruimen van mijn atelier na een drukke periode met exposites. Als alles dan is opgeruimd, dan trekt dat lege doek mij. Mijn paradigma is altijd dat ik vantevoren niet weet of bedenk wat ik ga doen. Zelf wil ik dus ook verrast worden door het resultaat.”

Het valt op dat je in series werkt. Hoe voorkom je herhaling van je werk?

“Dat komt omdat ik van tevoren echt niet weet hoe het er uit komt te zien. Ik begin wel met een bepaald herinneringsbeeld en daar borduur ik vervolgens op voort. Daarbij maak ik ook gebruik van verschillende materialen zoals bijv. geschept papier of ruw onbewerkt katoen. Mijn verf wordt elke keer weer anders samengesteld zodat dikte en vloeibaarheid tot andere resultaten leiden.”

Toeval is dus altijd een factor van belang?

“Die druiptechniek die ik heb ontwikkeld, heb ik natuurlijk wel in de hand. Maar toeval speelt altijd mee. Zo vul ik bijvoorbeeld kleine plastic flesjes met verf en ik word verrast door de uitkomst of uitwerking van het materiaal. Ik probeer het toeval natuurlijk wel te sturen maar je gaat uiteindelijk aan de slag met wat er op het doek of papier komt te staan. Daar ga je mee werken, daar ga je op door.”

Je werk wordt vaak werk geometrisch genoemd. Kan jij je daarin vinden?

“Ik heb eigenlijk nog nooit een geometrisch schilderij gemaakt, vind ik zelf. Het wordt wel vaak zo genoemd maar het werk is vooral ritmisch. Mijn werk kan je mogelijk meer vergelijken met het ritme van een muziekstuk.

Muziek is voor jou van belang?

“Jazeker! Ik voel mij als schilder ook een muzikant. Het werken bevredigt mij net zoals luisteren naar muziek. Het is wel grappig want ik hou bijv. erg van jazz, maar kan ook graag naar muziek van bijv. Frank Zappa, Jefferson Airplane of Bob Dylan luisteren. Muziek die mij iets doet bij het schilderen, is eigenlijk alleen hedendaagse componerende muziek zoals het werk van M. Feldman, G. Ligeti, Simeon Ten Holt of Gerard Grisey. Het is geen mainstream muziek, maar ik sta daar juist helemaal open voor. Muziek van Grisey staat ook onder de video ‘Toeval in Balans’ gemonteerd. Unieke muziek wat mij betreft.”

Tot slot: Zijn er anderen die jouw werk als voorbeeld gebruiken?

“Op beurzen en zo zie ik wel eens werken die duidelijk op mijn werk lijken. Dat is prima. Iedereen heeft natuurlijk het recht om naar mijn werk te kijken. Ik kijk ook graag naar andermans kunst en heb ook zo mijn voorbeelden gekend. Soms denk ik wel eens dat sommigen mijn werk na-apen misschien. Gelukkig zie ik altijd zelf een heel duidelijk verschil met mijn werk, dus ik kan er niet zo mee zitten eerlijk gezegd.”

Ben je nieuwsgierig geworden naar het werk van Eric de Nie? Zijn expositie is nog tot 17 februari te bekijken bij Kunsthandel Kruis-Weg68.

(foto’s 2 t/m 6 én de video zijn gemaakt door Marja Sonneveld)

Het werk ‘Point of View‘ van Eric de Nie (toen en nu) is dagelijks te bekijken vanaf 28 oktober tot 15 november in de etalage van Muys Kantoor & Kado aan de Gedempte Oude Gracht 108 -110 in Haarlem. De etalage is dagelijks verlicht tot 23.00 uur.

Point of View

Links in dit werk is een zelfportret uit 1975 van Eric in spijkerjack te zien. Hij observeert het leeg gelaten rechterdeel van het doek en ziet de oneindige verte waarin zijn ruimte, zijn denkruimte over schilderen zich toen afspeelde. Vanuit het midden van de etalage staat hij in datzelfde spijkerjack nu, als het ware in de toekomst kijkend  naar een recent doek op de witte achterwand rechts, zijn nieuwste ontwikkeling in het schilderen.

Lees meer

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op